دایان آربوس از جمله عکاسانی است که با عکس هایش در دهه شصت و هفتاد میلادی، قاعده های مرسوم عکاسی را به هم زد. او را همراه با سه عکاس هم نسلش یعنی فریدلندر، وینوگراند و بروس دیویدسون، عکاسان پیشرو خیابانی میدانند. دایان آربوس عکاسی از سوژه های نامتعارف انسانی مثل کوتوله ها، مونگول ها و یا سایر ناهنجارهای ژنتیکی را موضوع اصلی خود قرار داد. همچنین با عکاسی از انسانهایی که نارضایتی درونی خود را آشکار می کنند، چهره ای از آمریکای آن سالها را نشان داد که بر خلاف زرق و برق ظاهری آن، باطنی سخت شکننده و مضطرب دارد.

او کادر مربع و استفاده از فلاش را تکنیک کار خود قرار داد. کادر مربع، چشم بیننده را به مرکز هدایت می کند و نور فلاش نیز تصویری خشن و پرکنتراست را ارائه می کند. دوربین اریفلکس و چند حلقه فیلم و یک فلاش که روی دوربین نصب می کرد، همه آنچه بود که دایان آربوس لازم داشت.

آنچه عکاسی دایان آربوس را از دیگران متمایز می کند، قدرت اعجاب برانگیز او در استفاده از دوربین برای بیان عواطف، احساسات و دیدگاه او نسبت به زندگی است. ما از ورای عکس های او می بینیم که نسبت به دنیای پیرامون خودش چه احساسی دارد. اتمسفر و فضایی که عکس های دایان آربوس ایجاد می کند، بسیار شخصی و مختص خود اوست. او این توانایی را دارد تا با وسیله ای مکانیکی (دوربین) پنهانی ترین ویژگی های خود یا موضوع مقابلش را بر ملا سازد. همین ویژگی او را محصربفرد می کند. او به معنای واقعی کلمه، یک هنرمند بود.

استنلی کوبریک برای فیلم تلائلو shining از عکسی از دایان آربوس الهام گرفت. دو خواهر دوقلو که کنار هم ایستاده اند و در نگاه اول همه چیز طبیعی است. اما تصویر در عین معصومیت کودکانه، تصویری بسیار مرموز و دلهره آمیز را نشان می دهد. این ویژگی سبب شد تا کوبریک در راهروهای هتل فیلم، دو دختربچه را با همین ویژگی بگذارد تا معصومیت و دلهره را همزمان ایجاد کند.